پاییز
باغ بی برگی
خنده اش خونی ست اشک آمیز
جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن
پادشاه فصل ها پاییز
------
بوی پاییز ... بوی درختای خیس و نمناک ... بوی ابرای دلگیر و صبور ... بوی لبوی داغ ... بوی حس غریب سرگشتگی و عصیان ...
حال و هوای قدم زدن تو کوچه های ساکت و تاریک ... حال و هوای پرنده های قفسی سیاوش . تو فکر یک سقفم فرهاد . دیگه دل با کسی نیست فریدون... حال و هوای درخود فرو رفتن و با خود حرف زدن...
حس نزدیکی به طبیعت ... حس آزادی و رهایی برگی که بعد از یه عمر بسته بودن به زنجیر تعلق خودشو می سپاره به دستای باد... حس گرمای آتیش ... حس سرما زیر بارون و بارون و بارون ...
(( آخرین برگ سفرنامه باران این است
که زمین چرکین است ))
دیدن عظمت درختی که به کمال رسیده و بازی روزگار براش رنگی نداره
(( داستان از میوه های سر به گردون سای اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید ))
و دوباره پاییز از راه میرسه . و دوباره مهر . و دوباره رنگ... سرخ نارنجی زرد . افسون و افسون و افسون
(( پاییز ای غروب خیال انگیز
پاییـز ای ترانه محنت بار
پاییــــز ای تبـسم افســرده
از چهره طبیعت افسونکـار ))
اکثر تصاویری که از گذشته تو ذهنم مونده مربوط به روزای پاییزیه - چرا ؟ نمی دونم شاید حسم تو پاییز عمیق تره - شاید تو پاییز و زمستون و سرما با خودم روراست ترم - شاید چشمام بیشتر می بینه اطرافمو...
برخلاف تصور عامه مردم آمار خودکشی در فصول پاییز و زمستون کمتر از بهار و تابستونه - اومدن بهار و شکفته شدن دوباره طبیعت باعث بیدار شدن حس انزجار در آدمی میشه که از زندگی بریده اما تو فصل پاییز یه جور حس همزادپنداری با طبیعت مانع از پایان بخشیدن به زندگی میشه - همچنین آمار خودکشی در هنگام طلوع خورشید بیشتر از زمان غروب خورشیده .
جدیدن کلیک کردم رو آیتم خودکشی
هی... نه... نه از اون جهت که تو فکر می کنی ... نه ... من امیدوارتر و سمج تر از این حرفام که بخوام خودکشی کنم - دارم رو این مقوله تحقیق می کنم
نتایج خیلی جالب و صدالبته تاسف برانگیزی هم دستگیرم شده و البته به ضد و نقیض هایی هم چه در آمار و چه در نظریه های مختلف در این مورد رسیدم
چه در حوزه جامعه شناسی چه در روان شناسی چه در زیست شناسی و ...
احتمالن پست بعدی اختصاص داشته باشه به مبحث خودکشی
* بیسمارک : زندگی مانند رفتن به دندانپزشکی است - همواره منتظر رسیدن لحظات دردناک هستیم غافل از اینکه دردناکترین لحظات را پشت سر گذاشته ایم.
