سرگردان
"- اقیانوس است آن:
ژرفا و بی کرانه گی،
پرواز و گردابه و خیزاب
بی آنکه بداند.
کوه است این:
شکوه ِ پادرجایی،
فراز و فرود گردن کشی
بی این که بداند.
مرا اما انسان آفریده ای:
ذره ی بی شکوهی
گدای پشم و پشک ِ جانوران،
تا تو را به خواری تسبیح گوید
از وحشت ِ قهرت بر خود بلرزد
بیگانه از خود چنگ در تو زند
تا تو
کل باشی
مرا انسان آفریده ای:
شرم سار ِ هر لغزش ِ ناگزیر ِ تن اش
سرگردان ِ عرصات دوزخ و سرنگون ِ چاه سار های عفِن:
یا خشنود ِ گردن نهادن به غلامی ِ تو
سرگردان ِ باغی بی صفا با گل های کاغذین.
فانی ام آفریده ای
پس هرگزت دوستی نخواهد بود که پیمان به آخر برد.
بر خود مبال که اشرف ِ آفرینه گان ِ توام من:
با من
خدایی را
شکوهی مقدر نیست.
...
احمد شاملو
* بدون هيچ توضيح اضافه اي
